English translation - below.
Po
przybyciu do Algeciras i nacieszeniu się smakami, barwami i grudniowymi słonecznymi promieniami szybko przekonaliśmy się, że na
peryferiach południowych miasteczek są hermetyczne osiedla, na których
przybysze tacy jak my to
guiris. A ciekawość wobec
guiris często przekracza „zdrowe” granice, czego również doświadczyliśmy na własnej skórze. Przy okazji tak
sobie pomyślałam, że tym, którzy budują ścianę uprzedzeń wobec ludzkiej odmienności
niejednokrotnie przydałaby się taka wycieczka do miejsc, w których to oni okażą
się „odmieńcami”- oto inność wszędzie znaczy… trochę co innego. ;) Nie twierdzę, że jadąc tu trzeba drżeć z obawy o swój los - ot, po prostu przed wyprawą lepiej sprawdzić, gdzie najlepiej się zatrzymać (i czy trafiająca się akurat okazja mieszkaniowa jest tą, z której faktycznie warto skorzystać). Nam to doświadczenie wystarczyło - pożegnaliśmy
więc ulubionego, sympatycznego sprzedawcę - Palestyńczyka z okolicznego sklepiku, którego
uśmiech, powitanie
hello my
friends! i czekoladowe
rogaliki dodawały mocy - i ruszyliśmy do La Linea, miejsca położonego nieopodal.
To niewielkie i trochę zapomniane przez los miasteczko
graniczące z Gibraltarem jest kolejnym (i z pewnością nie ostatnim)
przystankiem na naszej „przeprowadzkowej” mapie. Za nadmorską promenadą, w cieniu
palm daktylowych, kryją się wąskie chodniki, odrapane mury i na wpół wybudowane domy, porzucone
plany i oznaki cichej rezygnacji... a może "odpuszczenia sobie"? Pełno tu ulicznych okrzyków, dzieciaków klaszczących na chodnikach w rytm muzyki w swojej głowie; barwnych domków, wszechobecnych świńskich nóg (jamón) wiszących na marketowych hakach. Trudno znaleźć osobę mówiącą po angielsku choćby w stopniu komunikatywnym. Ciężko się tu zgubić, nie tylko za sprawą kierunkowskazu - gibraltarskiej
skały, widocznej niemal z każdego miejsca. Miasteczko szybko można obejść i po
krótkim czasie - w którąkolwiek stronę się wyruszy, przeważnie trafia się do
miejsca już poznanego. Co nie znaczy, że nie doświadczamy tu swoich małych i
większych zaskoczeń (część z nich - tuż tuż, poniżej). ;)
A tuż obok - słynny Gibraltar,
kandyzowana i wypucowana na wysoki połysk, dość słodka choć miejscami przereklamowana wisienka na hiszpańsko-brytyjskim torcie. Pyszniący się
wspaniałością hotelowych wieżowców, wznoszącym się ku górze rezerwatem przyrody
Upper Rock (tak, to tam gdzie mieszkają małpy; tak, są piękne i niezwykłe, ale
lubią torebki, zwłaszcza turystów z przekąskami i samotnych turystek
śmigających na piechotę; tak, reprezentowałam grupę numer dwa - mam urwany
pasek przy torbie na pamiątkę szarpaniny z dwiema małymi "gansterkami").
Zewsząd pobrzmiewa miły dla mego ucha brytyjski akcent, a przy Main Street przed oczami wyrastają słynne czerwone budki telefoniczne. Jachty zacumowane przy
blokach, po sąsiedzku, a ruch uliczny raz po raz zatrzymuje się, by umożliwić
samolotom bezpieczne lądowanie. Mili państwo, byliśmy w Hiszpanii, jesteśmy w
Anglii. Poniższe zdjęcia nie opowiedzą jednak o tym - migawek z Gibraltaru pełno w sieci. Oto moja wersja wydarzeń - La Linea i na deser Algeciras, raz jeszcze - odkryte na nowo:
Powyżej - La Linea, fragment promenady obok Gibraltaru
Każdy dom kryje swoją historie, tu - kryje ją również każdy... kawałek talerza. Ciekawa jestem, w jakich okolicznościach były tłuczone:
Cmentarz w La Linea mnie oczarował. Piętrowe "półki" (na których można znaleźć nie tylko sztuczne kwiaty) i kolory, oddające ducha hiszpańskiej religii i tradycji:
Pamięć o zmarłych, a obok - miejsca zapomniane dla żywych. W La Linea nie brakuje takich obrazków:
Park u stóp Gibraltaru. Rzadko kiedy ktoś się tędy przechadza, a jeśli już - to zapewne po to by przejść na przełaj z punktu A do punktu B. Choć fotogeniczny, na żywo zaskakuje ilością połamanych drzew, zerwanych kabli i pozostałości po tym, co zapewne kiedyś służyło mieszkańcom:
Wyjeżdżając z La Linea można natknąć się na domy przy plaży, tuż przy uprzemysłowionej części morza. Nieopodal portu unosi się niekiedy charakterystyczny, "przemysłowy" zapach.
Weekendowe odwiedziny w Algeciras i odkrywanie miejsc, których wcześniej zwiedzić nie zdążyliśmy. Tu, na plaży można sobie uświadomić, że właśnie stoi się na zetknięciu trzech światów: północnoafrykańskiego Maroko, hiszpańskiej ziemi i skrawka terenów brytyjskich. Wszystkie lądy widać z tego miejsca. Na końcu plaży woda zagarnęła część lądu tworząc cypel, wchodzący wgłąb morza. Dzięki temu można było wkroczyć niemal do oceanu:
Przebywając w Algeciras po raz wtóry, uświadomiliśmy sobie jak mocno czuć tam wpływ Maroka. Uliczki z arabskimi szyldami, marokańskie knajpki. Kąty, gdzie przewaga mężczyzn na ulicach jest widoczna. Tu Hiszpania miesza się już z Afryką, tworząc melanż barwny i zarazem nieco niebezpieczny. Znaleźliśmy się w miejscach, których nie przemierzyliśmy będąc na miejscu. I wreszcie - przekonaliśmy się, że w niepozornej lokalnej restauracji Marrakech można zjeść ogromne porcje pysznych, warzywnych przysmaków. :)
Na krańcach Andaluzji nie brak kontrastów - szarość murów i barwne kafelki, kobiety w hidżabach obok mocno wystylizowanych Hiszpanek, które widać i słychać z daleka. A nieopodal - brytyjskość, przefiltrowana przez hiszpańskie tradycje i turystyczne wpływy. Rotacja mieszkańców, mieszanka towarów i kultur, wylewająca się do Cieśniny Gibraltarskiej przez przesmyki lokalnych portów. Słodko-gorzka mieszanka doprawiona szczyptą południowego słońca. I my, smakujący jej po trochu - czasem przegryzając z trudem, a czasem - pochłaniając z apetytem i ciekawością.
EN
After
coming to Algeciras and enjoying the flavors, colors
and the December sun we quickly learned that on the outskirts of the southern
towns are hermetic settlements, where newcomers like us are
guiris. A curiosity to
guiris often exceeds "healthy" limits,
which we also experienced. By the way, I thought that those who build a
wall of prejudice against human differences often could take some trip to the
places where they will perceived as aliens - the difference everywhere can mean...
something different. ;) I'm not saying that you have to fear for your fate if
you want to arrive here - just before trip better check out the best places to
stay (and check whether the housing occasion which you have is really worthwhile).
We were experienced enough - so we said goodbye to our lovable reseller - a
Palestinian from the surrounding shop, whose smile, greeting
hello my friends and chocolate croissants gave us power – and we moved to
La Linea, the place which is nearby.
This small (and a bit forgotten by the
fate) town bordering Gibraltar is another (and
certainly not the last) stop on our "map of moves”. Behind the seafront
promenade, in the shade of dactyl palms, are hidden the narrow sidewalks,
shabby walls and half-built houses, abandoned plans and signs of quiet
resignation ... or maybe just of "letting go"? Here’s a lot of street
shouts, kids clapping on the sidewalks to the music in their heads, colorful
houses, the ubiquitous pig leg (jamón) hanging on market
hooks. It's hard to find a person speaking in English even on basic,
communicative level. It's hard to get lost here, not only because of the
indicator - the Gibraltar rock, visible from
almost anywhere. After a short time you can get around the town and - in either
direction you’ll go, you will usually arrive
to the place already known. But it doesn’t mean that we don’t experience here our
small and large surprises (some of them – here, below). ;)
And the famous neighbor - Gibraltar, candied and glossy, sweet but a little
overrated icing on the Spanish-British cake. The splendor of high rise hotels,
the Upper Rock nature reserve (yes, that’s the place where the monkeys live; yes,
they are beautiful and amazing, but they also like handbags, especially tourists
with snacks and tourists who walk alone; yes, I represented a group number two
- I have a broken bag belt after struggle with two little monkey gangsters). Everywhere
resounds British accent (which is pleasant to my ears), and on Main Street in
front of the eyes appear famous red telephone boxes. Yachts moored in the
neighborhood, and time after time traffic stops so the aircrafts can land
safely on the landing strip. Ladies and gentelmen, we were in Spain, we are in England. Anyway, my photos will not talk
about it here, you can find a lot of snapshots of Gibraltar
on the web. Here’s my version - La Linea and Algeciras for dessert, discovered
once again.
[first photo - the part of promenade in La Linea, close to Gibraltar]
Every house hides their story, here - the story is hidden also in every... piece of plate. I was wondering in what circumstances there were broken:
[photos above]
Cemetery in La Linea charmed me. Storied "shelves" (where you can find something more than only artificial flowers) and colors, reflecting the spirit of the Spanish religion and traditions:
[photos above]
The memory of the dead, and the next - forgotten places to live. La Linea is no shortage of such images:
[photo above - shabby street walls]
Park at the foot of Gibraltar. Rarely someone walks here and if so - probably he just goes across, from point A to point B. While photogenic, in "live" version it surprises with amount of broken trees, broken cables and the remains of what probably used to serve the residents:
[photo above - palm trees]
Leaving the town you come across the houses on the beach, right on the industrialized parts of the sea. Sometimes near the port rises characteristic, "industrial" smell.
[photo above]
Last weekend in Algeciras and discovering places that previously we didn't visit. Here on the beach you can realize that you just stand on the contact of the three worlds: the North African Morocco, the Spanish piece of land and areas of UK. All lands can be seen from this place. At the end of the beach water had seized part of the land and formed the headland which seems to enter into the depths of the sea. As a result, we could almost step into the ocean:
[photo above - the beach]
During our last visit in Algeciras we realized once again how strongly we can feel there influence of Morocco. Streets with arabian signboards, Moroccan cafes. Angles, where the dominance of men on the streets is visible. Here Spain is mixed with Southern Africa, creating a colorful and also a bit dangerous blend. We found ourselves in places where we wasn't before, when we were on the spot. And finally - we have found that in the humble local restaurant Marrakech we can eat huge portions of tasty vegetable delicacies. :)
The Southern End of the Andalusia is full of contrasts - gray walls and colorful tiles, ladies in hijabs next to Spanish women, which can be seen and heard from afar. A close - Britishness, filtered by the Spanish traditions and tourist receipts. Rotation of the residents, a mix of goods and cultures, that come to the Straits of Gibraltar by the local ports. A bitter sweet blend flavored with a hint of southern sound. And we slowly tasting it - sometimes biting with difficulty, and sometimes - imbibing with gusto and curiosity.
